Sprawdź centrum opisowe

Teleradiologia (radiologia na trasę) – forma radiologii, zachodząca w magazyn telemedycyny. Buduje w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu nowych metodzie kupi na zmianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, jak również aktywne (przesyłanie najdoskonalszej jakości zdjęć USG, MRI). Pozwala na diagnozę na odległość. Umożliwia przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości, a dodatkowo interaktywną transmisję audiowizualną z należytą dokładnością zaś w sezonie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) tworzą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w globalnej sieci Internet, a dodatkowo na drogach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali i zagranicznych jednostek ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe oferujące pomoce w kierunku teleradiologii są na wzór w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Dużej Brytanii. Poleca się w ostatni środek różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim jest centrum opisowe, a państwami, w których są siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt funkcjonowania bardzo się obniża.

Pomoc techniczną w kierunku konfiguracji sprzętu i akcesoriów diagnostycznych (TK, MR a zagraniczne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do wykonania połączenia z swymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i budowę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w obrębie obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo specjalistów w kierunku organizacji transferu danych w klasy
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez naszych radiologów
Doradztwo w charakterze wyboru łącza i form dojazdu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
materiałów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Z tego
względu nie stanowi ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, jednak jest wykonywana pośrednio na jego
korzyść. Posiada ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (albo z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz bezpieczeństwa
technicznego transmisji). Pewno żyć realizowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w zakładu przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod określone potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Dziś w realiach polskich są to często połą-
czenia punkt-punkt lub małe architekturze zamknięte.
Teleradiologia stała się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy innych informacji o pacjencie
i owoców jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już tworzonych w niniejszej sytuacji,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to łatwemu, szybkiemu i stałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci internetowych) i systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o właściwych parametrach
i zaletach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do ludzi lub jedynie niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dojazd do medium meto-
dą „zapamiętaj i daj” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, jak i transmisję w porządku rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstania i rozwoju teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz pełniejsze wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w opiece zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez względu na godzinę dzienie i dzień tygodnia,
ponadto w stylu pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą linią (bez powodu
na trasa) tzw. drugiej decyzji w ciemnych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem nowoczesnych technik wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność prac i pomocy,
− zapewnienie odpowiedniej jakości zdalnych usług
tego rodzaju,
− nacisk chorych na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencji opieki
zdrowotnej rozwiązań tańszych i pomagających
lepsze gospodarowanie zasobami.
Doskonała wartość usług telemedycznych zapewne istnieć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo danych i dostęp do nich na podstawie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji możliwości także ich
kompletności itd.),
− specjalizację w kierunku schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w tym również wieloma metodami) itp.,
− wydajną organizację pracy,
− stosowanie systemów ochrony jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i poradę techniczną.
Wady teleradiologii i niebezpieczeństwa dla jej wzrostu
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i formatu da-
nych dla wszystkiej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, oraz brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych